Als zorgeloze kleuter kreeg Wouter Pleijsier op goede dag een platenspeler kado. Een ingrijpende gebeurtenis: uren achtereen vermaakte hij zich met zijn onafscheidelijke ‘fammefoon’. Enkele jaren later kwam er een cassetterecorder in huis. Eindelijk kon hij zelf muziek op bandjes zetten, vertellen wat het was en opsturen naar belangstellenden (opa en oma). Helemáál echt werd het in de pubertijd: Wouter soldeerde zelf een bakkie in elkaar en maakte als ‘Radio UFO’ de ether van zijn vaderstad Den Haag onveilig. Een orgelplaat van Bach had grote impact. Wouter verkocht zijn complete collectie elpees en wilde vanaf dat moment alleen nog muziek van Bach horen (“de rest is troep”). Hij nam piano- en orgelles, en ging studeren: geschiedenis en muziekwetenschap, met bijvakken kunstgeschiedenis en filosofie. Rolde nog tijdens zijn studie (die eindeloos duurde) Hilversum binnen, waar hij jaren voor de VPRO programma’s maakte. Vond het vanwege zijn perfectionistische aard altijd erg geruststellend, dat radio zo’n vluchtig medium is. Groot was dan ook de schok, toen hij zich realiseerde dat eenmaal uitgezonden radiogolven overál komen, nooit meer verdwijnen, en tot in eeuwigheid het heelal zullen doorkruisen. Presenteert de laatste jaren met veel genoegen het programma ‘Viertakt’ voor de NPS.